Ο Πλάτανος (Βάνια, ως το 1956) φημιζόταν πάντα για τα άφθονα επιφανειακά νερά που του χάρισε η φύση. Δεν είναι τυχαίο λοιπόν που η περιοχή κατοικήθηκε από αρχαιοτάτων χρόνων. Αυτό το φανερώνουν τα πολύ σημαντικά ευρήματα της περιοχής. Έχουν βρεθεί στις τοποθεσίες Ανάληψη- Μοναστήρι, 500 μέτρα βόρεια του χωριού, και στην Παναγιά λίγο έξω απ’ αυτό, ίχνη νεολιθικών οικισμών (7000-3000 π.Χ.). Πιο βόρεια και στην τοποθεσία Οβριάσα ή Οβριά έχουν βρεθεί τα ερείπια αρχαίας πόλης που ήκμασε από την Ελληνιστική εποχή (3000-148 π.Χ.), μέχρι την Πρωτοβυζαντινή εποχή (5ος-6ος αι. μ.Χ.). Κατά μιαν εκδοχή το όνομα της πόλης αυτής ήταν Μελίβοια. Πάνω από την Οβριάσα και πίσω από τον βραχώδη λόφο Μετερίζι βρίσκεται το αρχαίο κάστρο της Οβριάς. Το κάστρο είναι αθέατο από τον κάμπο και έχει διέξοδο μόνο προς την κοιλάδα του Πλατάνου. Η χρησιμότητα του κάστρου στην αρχαιότητα ήταν ο έλεγχος ενός περάσματος της εποχής εκείνης από την Τρίκκη ( Τρίκαλα) προς την περιοχή Ελασσόνας μέσω Αγριελιάς.

            Από την περιοχή αυτή πέρασε ο Μέγας Αλέξανδρος για την εκστρατεία εναντίον των Θηβών, προσπαθώντας να αποφύγει την Τρίκκη που δεν ήταν σύμμαχός του σε αντίθεση με τις άλλες πόλεις της περιοχής.

            Το κάστρο, σύμφωνα με την παράδοση και το σχετικό δημοτικό τραγούδι, πατήθηκε από τους Τούρκους με δόλο:

            Ήλι μου και κυρ-ήλιου μ’ και προσηλιακέ,

            όσα κάστρα κι αν είδα κι αν περπάτησα,

            σαν της Οβριάς το κάστρο άλλο δεν είναι.

            Τούρκοι το τρουυρίζουν χρόνους δώδεκα,

            δεν μπορ’ν να του πατήσουν τ’ αρημόκαστρο.

            Κι ένα καλογεράκος κι ξυπόλητος

            βάνει γυναίκεια ρούχα, κόκκινην πουδιά,

            στην πόρτα της πααίνει και τη φώναζι.

-Άνοιξι, άνοιξι, πόρτα μ’, πόρτα της Οβριάς.

            -Δε  δι ανοίγου, Τούρκι, Σκυλοκόνιαρι.

            -Δεν είμαι ( Σκυλο)τούρκος, ούδι Κόνιαρος,

            είμαι γυναίκα έγκυα κι στου μήνα μου.

            <Κι ανοίγουν τα’ αδελφάκια, τα καλά παιδιά>. 

            Στην περιοχή της Οβριάσας, με χρηματοτοδότηση του Δήμου Παραληθαίων, η Αρχαιολογική Υπηρεσία έχει αρχίσει ανασκαφές, κατά τις οποίες αποκαλύφτηκαν τα ερείπια δύο παλαιοχριστιανικών εκκλησιών (4ος-6ος αι. μ.Χ. περίπου). Από αυτές η μία έχει καθαριστεί. Έχει διπλό νάρθηκα (ο ένας νεώτερος), σύνθρονο σε σχήμα Π και μαρμάρινα θωράκια στο χώρισμα του Ιερού από τον κυρίως ναό. Κάτω από το δάπεδο του ναού, που είναι στρωμένο με πήλινες πλάκες,  βρέθηκαν πολλοί τάφοι, προφανώς ιερωμένων. Εντός του ναού βρέθηκε και μία μαρμάρινη επιγραφή.

Στην  τοποθεσία “Παναγιά”, όπου και το ομώνυμο εξωκλήσι, έχουν εντοπιστεί θέρμες (λουτρά) της Ρωμαϊκής ή Βυζαντινής εποχής. Υπάρχουν ακόμα πολλοί διάσπαρτοι τάφοι στην ευρύτερη περιοχή του Πλατάνου.

Στην βόρεια άκρη του οικισμού, επί του ρέματος “Λάκκος” υπήρχε παλαιότατη τοξωτή γέφυρα, η οποία κατεδαφίστηκε το 1954 για να κτιστεί στη θέση της νέα από μπετόν! Στην περιοχή “Καμάρες” σώζεται ακόμη μία τοξωτή γέφυρα. Άλλες τοξωτές γέφυρες υπήρχαν παλιότερα στις τοποθεσίες “Παλιοκάμαρες” και “Κουτσογκέφυρο”.

             Το 1393 οι Τούρκοι κατέλαβαν τη Θεσσαλία και έμειναν ως τον Αύγουστο του 1881, οπότε η περιοχή ενσωματώθηκε στο ελεύθερο Ελληνικό κράτος.

Στις 17 Μαΐου του 1754 οι Αρβανίτες εισέβαλαν στην περιοχή και έκαψαν τον Πλάτανο (Βάνια ) και το γειτονικό χωριό Ασμάνι, που ήταν νότια του Πλατάνου και δεν υπάρχει σήμερα.

Λίγο πριν από την απελευθέρωση η Βάνια (Πλάτανος) μαζί με την γειτονική Σκλάτινα ( Ρίζωμα) ως τσιφλίκι αγοράστηκαν από τον Κωστάκη Μουσούρο πασά, πρόξενο της Τουρκίας στο Λονδίνο. Αμέσως μετά την απελευθέρωση οι κάτοικοι της Σκλάτινας κατέλαβαν το τσιφλίκι και το όργωσαν. Τότε εστάλη ένας λόχος στρατού για να καταστείλει την εξέγερση, αλλά πήρε το μέρος των χωρικών. Κατόπιν τούτου επενέβη η Χωροφυλακή η οποία “αποκατέστησε την τάξη.  Έτσι έχουμε στην περιοχή του Δήμου Παραληθαίων την πρώτη αιματηρή αγροτική εξέγερση στη Θεσσαλία με αίτημα τη διανομή γης στους φυσικούς καλλιεργητές της. Οι αγώνες συνεχίστηκαν ώσπου η επαναστατική κυβέρνηση του Δυτικοθεσσαλού Νικολάου Πλαστήρα στις 15-2-1923 απαλλοτρίωσε οριστικά όλα τα τσιφλίκια υπέρ των αγροτών.

  Οι κάτοικοι του Πλατάνου Τρικάλων έχουν δείξει μέχρι τώρα ιδιαίτερη φιλοπατρία και γενναιότητα και αυτό το απέδειξαν, όταν η πατρίδα τους κάλεσε να πάρουν τα όπλα για να υπερασπιστούν την τιμή της και να πολεμήσουν για την απελευθέρωση αλύτρωτων αδελφών μας. Και είναι αξιοθαύμαστο το γεγονός ότι παιδιά του Πλατάνου συμμετείχαν σε όλους τους πολέμους που διεξήγαγε η πατρίδα μας από την απελευθέρωση της Θεσσαλίας έως σήμερα. Και αυτό αποδεικνύεται από τα τριάντα επτά ονόματα παλικαριών του που είναι χαραγμένα στο Μνημείο Πεσόντων, το οποίο ανήγειρε ο Δήμος Παραληθαίων τον Αύγουστο του 2003 και αποκαλύφτηκε στις 2-11-2003.

Στον Ελληνοϊταλικό πόλεμο του 1940-41 ο Πλάτανος έχει το προνόμιο να είναι δικό του παιδί ο πρώτος έφεδρος αξιωματικός νεκρός σ’ αυτόν. Είναι ο πρωταθλητής του Γυμναστικού Συλλόγου Τρικάλων - έφεδρος ανθυπολοχαγός Ελευθέριος Ντάσκας, ο oποίοs υπηρετώντας στο Απόσπασμα Δαβάκη έπεσε την 1η Νοεμβρίου 1940 μαχόμενος ηρωικά για την ανακατάληψη του υψώματος Τσούκα, που βρίσκεται ανάμεσα στα χωριά Φούρκα Ιωαννίνων και Ζούζουλη Καστοριάς, όπου και ετάφη με την φροντίδα των κατοίκων της. Η 1η Στρατιά, με πρωτοβουλία του διοικητή της στρατηγού Γεωργίου Βοριά, έστησε το 1980, στην πλατεία του Πλατάνου την ορειχάλκινη προτομή του Ελ. Ντάσκα. Από τότε τελούνται την πρώτη Κυριακή κάθε Νοεμβρίου οι πολιτιστικές – αθλητικές εκδηλώσεις “Ελευθέρια – Ντάσκεια” προς τιμήν του Ελ. Ντάσκα αλλά και των άλλων παλικαριών του Πλατάνου που έπεσαν για την ελευθερία και την τιμή της πατρίδας.

          Και o μακρύς κατάλογος των παλικαριών του Πλατάνου που έδωσαν τη ζωή τους για την πατρίδα κλείνει με τη θυσία του έφεδρου δεκανέα καταδρομών Γεωργίου Νάκου, ο οποίος εφονεύθη τη νύχτα της 21/22 Ιουλίου 1974 στη μαρτυρική μας Κύπρο.. Ο Δήμος Παραληθαίων έστησε στην πλατεία του Πλατάνου την μαρμάρινη προτομή του, την οποία εφιλοτέχνησε ο Καλαμπακιώτης γλύπτης Δημήτριος Παρώνης με τη βοήθεια του tαλαντούχου γιου του Μόδεστου.