ΝΟΜΟΣ ΤΡΙΚΑΛΩΝ
Ο
νομός Τρικάλων είναι ο δεύτερος σε έκταση και ο τρίτος σε πληθυσμό από
τους τέσσερις νομούς της Θεσσαλίας. Κατέχει το βορειοδυτικό τμήμα της
Θεσσαλίας. Συνορεύει με τους νομούς Γρεβενών (βόρεια), Λάρισας
(ανατολικά), Καρδίτσας (νότια), Άρτας και Ιωαννίνων (δυτικά). Ο νομός
Τρικάλων έχει έκταση 3.367 χλμ. Το 72% των εδαφών του είναι ορεινό, το
11% ημιορεινό και το 17% πεδινό.
Ο πληθυσμός του νομού Τρικάλων ήταν κατά το2001, 139.548 κάτοικοι.
Ο νομός χωρίζεται σε 23 δήμους και 3 κοινότητες. Πρωτεύουσα
και μεγαλύτερη πόλη του νομού είναι τα Τρίκαλα, με πληθυσμό 51.672
κατοίκους (απογραφή 2001). Είναι εμπορικό, βιομηχανικό, διοικητικό και
εκκλησιαστικό κέντρο. Η επόμενη σε πληθυσμό πόλη είναι η Καλαμπάκα.
Ο
νομός Τρικάλων είναι ο ορεινότερος της ΘεσσαλΙας και περιβάλλεται στις
τρεις πλευρές του από βουνά. Στα ανατολικά υψώνεται ο Τίτανος (693 μ.)
και τα βουνά του Ζάρκου, που χωρίζουν το νομό από το νομό της Λάρισας.
Βορειότερα υψώνονται τα Αντιχάσια, με ψηλότερες κορυφές την Οξυά (1.416
μ.) και τα Μετερίζια (1.381 μ.) Βόρεια, στα σύνορα με το νομό Γρεβενών,
βρίσκονται τα Χάσια (ψηλότερες κορυφές Κράτσοβο 1.554 μ. και Ορθοβούνι
l.l06 μ.). Δυτικά υπάρχει ο ορεινός όγκος της νότιας Πίνδου, που
καταλαμβάνει μεγάλο τμήμα του νομού. Συγκεκριμένα στα σύνορα με το νομό
Ιωαννίνων υψώνονται οι κορυφές Άσπρα Λιθάρια (1.823 μ.) και Κατάρα
(l.705 μ.). (Διαμέσου αυτής γίνεται η επικοινωνία μεταξύ ΘεσσαλΙας -
Hπείρoυ). Νοτιότερα βρίσκονται τα βουνά Λάκμος (Περιστέρι 2.295 μ.),
Τζουμέρκα (2.429 μ.) και δυτικότερα στο εσωτερικό του νομού οι κορυφές
Κέδρος (l.796 μ.), Σκλίβα (2.007 μ.), Κουρούνα (1.988 μ.), Χατιή (2038
μ.), Τριγγία (2.204 μ.), Νεράιδα (2.067 μ.), Αβγό (2.148 μ.), Λουnάτα
(2.066 μ.),Καραβούλα (1.862 μ.) και Κόζιακας (1.901 μ.).
Τα
βασικά ποτάμια του νομού είναι είτε nαραπόταμοι του Πηνειού ή Σαλαμπριά
(Μαλακασιώτικος, Μουργκάνης, Ληθαίος, Παλαιοχωρίτης, Αγιαμονιώτης,
Νεοχωρίτικος, Πορταϊκός), είτε παραπόταμοι του Αχελώου ή Ασnροπόταμου (Καμνιαϊτικος,
Βαθύρρεμα). Ας σημειωθεί ότι οι δύο μεγάλοι αυτοί ποταμοί πηγάζουν
ουσιαστικά αnό το ίδιο το σημείο, στο ΒΔ άκρο του νομού Τρικάλων (αnό
όπου πηγάζουν επΙσης ο Αώος και ο Άραχθος). Κλίμα. Το κλίμα του νομού
Τρικάλων είναι ηπειρωτικό, με δριμύ κρύο το χειμώνα και εξαιρετικά ζεστό
καλοκαίρι. Η μέση ετήσια θερμοκρασία είναι 16-17 C στα πεδινά και
χαμηλότερη στα ορεινά.
Οικονομική
Ζωή. Η οικονομία του νομού είναι κυρΙως γεωργική. Στη δημιουργία του
εισοδήματος του νομού συμβάλλουν σημαντικά η κτηνοτροφία και τα δάση.
Παρά τις σημαντικές μεταβολές στην απασχόληση του πληθυσμού που έχουν
συντελεσθεί -κυρΙως κατά την τελευταία 10ετία -ο νομός παραμένει, σε
μεγάλο βαθμό, αγροτικός.
*** Από τον Οδηγό της ΤΕΔΚ Τρικάλων
A. Προϊστορία
Αρχαιότητα – Νεότεροι χρόνοι
Στις υπώρειες των
ορεινών όγκων -προς την πλευ
ρά του θεσσαλικού κάμπου
aλλά
και ανάμεσά τους, διέρχονται τα διάφορα παρακλάδια του Πη
νειού ποταμού. Ο Πηνειός αποτέλεσε πάντα τη βάση ό
λων των στοιχείων που σχετίζονται με την ιστορία, τον
πολιτισμό, την οικονομία και την εξέλιξη της Ζωής του ανθρώπου στη
Θεσσαλία. Αυτός είναι και ο λόγος που τα πρωιμότερα κατάλοιπα της
ανθρώπινης παρουσίας εδώ, έχουν βρεθεί πάντα κοντά στις όχθες αυτού του
ποταμού.
Η ιστορία της παρουσίας
του ανθρώπου στην περιοχή Καλαμπάκας - Πύλης, με τα μέχρι στιγμής
δεδομένα, αρχίζει κατά τη Μέση Παλαιολιθική εποχή, (απώτερα όρια της
οποίας τοποθετούνται περίπου 100.000 χρόνια από σήμερα. Κατάλοιπα αυτής
της εποχής έχουν βρεθεί τα τελευταία χρόνια στο σπήλαιο της Θεόπετρας.
Στην πραγματικότητα τα
ευρήματα του σπηλαίου αυτού είναι ως τώρα τα παλιότερα ανασκαμμένα
κατάλοιπα της ανθρώπινης παρουσίας σε ολόκληρη τη θεσσαλία, η ιστορία
της οποίας πιστευόταν ότι άρχιζε στη Νεολιθική εποχή, δηλ. 6.500 χρόνια
π.X. περίπου. Χρονολoγήσεις που έχουν γίνει μέχρι σήμερα σε άνθρακες από
το σπήλαιο αυτό ξεπερνούν τα 40.000 χρόνια, ενώ δεν είναι απίθανο στο
μέλλον να πλησιάσουν και τα 100.000 χρόνια. Το σπήλαιο εξακολούθησε να
κατοικείται μέχρι περίπου το 3.000 π.X., όταν ήδη στο κάμπο της
Θεσσαλίας είχαν αναπτυχθεί και υπαίθριοι οικισμοί, που συνήθως είναι
γνωστοί με την ονομασία «μαγούλες».
Από το 14.000 π.X.
περίπου, έχουμε και ένα ανθρώπινο σκελετικό κατάλοιπο, μια τ
αφή πιθανότατα, σ’ αυτό το σπήλαιο, τον παλιότερο ως ώρα
γνωστό Θεσσαλό. Ανήκει στον σημερινό ανθρώπι
νο τύπο, αλλά με αρχαϊκά χαρακτηριστικά.
Ένας ακόμη σκελετός,
μιας νεαρής γυναίκας αυτή τη φορά ,προέρχεται από το μεταβατικό στάδιο
ανάμεσα στην Παλαιολιθική και τη Νεολιθική εποχή στη Θεσσαλία, το
Μεσολιθικό. Βρέθηκε σε κανονική ταφή και σαν πιθανή αιτία θανάτου της
θεωρείται, σύμφωνα με τους μελετητές, η αναιμία. Οι γνώσεις που
συσσώρευαν επί χιλιάδες χρόνια οι παλαιολιθικοί αυτοί άνθρωποι με
αποκορύφωμα την επίτευξη ψησίματος του πηλού που τους εξασφάλισε στεγανά
δοχεία συντήρησης και
παρασκευής της τροφής οδήγησε στη δημιουργία του
νεολιθικού πολιτισμού, που γνώρισε μεγάλη ανάπτυξη
στο θεσσαλικό χώρο.
Προς το τέλος της
Νεολιθικής εποχής (μετά τα 4.000 π.X.), παρατηρήθηκε μετακίνηση του
κέντρου ανάπτυξης του νεολιθικού κόσμου προς τη θάλασσα (ανατολική
Θεσσαλία), την oποία άρχισαν να εκμεταλλεύονται. Αυτός είναι ο λόγος που
από την περίοδο της Χαλκοκρατίας που ακολουθεί, έχουμε λιγοστά ευρήματα
αnό το σπήλαιο της Θεόπετρας. Η ακμή του Μυκηναϊκού κόσμου που
σημειώνεται στο τέλος της Χαλκοκρατίας έχει ως επίκεντρο τις ανατολικές
ακτές της Θεσσαλίας (Ιωλκός-Πευκάκια), ενώ άλλα εκατό περίπου μικρότερα
κέντρα αναπτύσσονται αυτή την εποχή σ’ όλη τη Θεσσαλία. Αντίθετα, η
βορειοδυτική περιοχή της θεσσαλικής πεδιάδας, παρουσιάζει ελάχιστες
θέσεις με μυκηναϊκά ευρήματα.
Στρώματα
μυκηναϊκής εποχής βρέθηκαν ωστόσο στις ανασκαφές του Ασκληπιείου (μέσα
στην Πόλη των Τρικάλων), ενώ τάφοι αυτής της εποχής ανασκάφηκαν στον
Εξάλοφο και την Αγρελιά και λίγο μεταγενέστεροι (πρωτογεωμετρικοί) στη
Φήκη και τον Πρίνο.
Ένα από τα φύλα noυ
εισήλθαν, οι Θεσσαλοί της Θεσπρωτίας, κυριάρχησε στην Αιολίδα
(μεταγενέστερη Θεσσαλιώτιδα, σημερινή Καρδίτσα) πριv από τα μέσα του
12ου π.X. αι. και τελικά έδωσε στη χώρα αυτή, όπως και στην υπόλοιπη
Θεσσαλία, το όνομά της. Ο τύμβος του Εξαλόφου αποτελεί την πρώτη
απόδειξη της εισόδου των ηπειρωτικών φύλων στη Θεσσαλία πριν το τέλος
των μυκηναϊκών χρόνων.
Η τελική επικράτηση των
επήλυδων αυτών επισφράγισε το φυσιολογικό τέλος του μυκηναϊκού
πολιτισμού της Θεσσαλίας. Η αναφορά πάντως από τον Όμηρο της Τρίκκης,
της Οιχαλίας και της Ιθώμης (κοντά στα όρια με τον Νομό Καρδίτσας) στην
Ιλιάδα, μαρτυρά ότι η παρουσία τους ήταν γνωστή και η δύναμή τους
υπολογίσιμη. Και αν η Τρίκκη διαθέτει μια ισχυρή εξουσία τότε, είναι
βέβαιο ότι η περιοχή της Πιαλείας με τα φαρμακοτριβεία του Ασκληπιού, η
Πύλη και η Καλαμπάκα, θα περιλαμβανόταν στις εκτάσεις αυτής της δύναμης,
που ήταν φημισμένη για τα άλογά της.
Το πέρασμα στους
κλασικούς χρόνους έγινε ομαλά. Η Θεσσαλία, απομακρυσμένη από τα μεγάλα
αστικά κέντρα, διατήρησε πάντα έναν τοπικό χαρακτήρα στον πολιτισμό της,
συμβάλλοντας όμως αποφασιστικά με τη δύναμή της σε πολέμους πότε υπέρ
των Αθηναίων, πότε υπέρ των Σπαρτιατών και πότε στο πλευρό των Μακεδόνων
-αργότερα.
Από παλιά η Θεσσαλία
εμφανίζεται διαιρεμένη σε τέσσερα μέρη (τετραρχίες) που ήταν οι εξής: η
Πελασγιώτις, η Φθιώτις, η Θεσσαλιώτις και η Εστιαιώτις ή Ισταιώτις. Η
τελευταία περιελάμβανε τον σημερινό νομό Τρικάλων και είχε πρωτεύουσα
την Τρίκκη και τις πόλεις Πιάλεια, Οιχαλία, Αιγίνιο, Φαλώρια, Γόμφοι,
Ιθώμη, Μητρόπολη, Οξύνεια, Πελινναίον, Φαρκαδόνα, Φαιστό (κοντά στο
σημερινό Ζάρκο), τον Άτραγα, που ήταν και οι σπουδαιότερες και
παρουσίασαν αξιόλογο πολιτισμό, γνωστό από τα αρχαιολογικά ευρήματα που
έφεραν στο φως οι κατά καιρούς ανασκαφές των αρχαιολόγων. Παλιότερα
λέγεται ότι ονομαζόταν Δωρίς και κατοικούνταν από Δωριείς. Την ονομασία
Εστιαιώτις ή Ισταιώτις λέγεται ότι οφείλει στους κατοίκους της Ιστιαίας
της Εύβοιας, που μετανάστευσαν εκεί όταν κατέλαβαν την πατρίδα τους οι
Περραιβοί.
Περί το 360 π.χ.
ιδρύθηκε το Κοινό των Θεσσαλών, που περιλαμβάνει όλες τις πόλεις της
Θεσσαλίας, πλην των Φερών που ήταν ανεξάρτητο κράτος. Λίγο αργότερα οι
Θεσσαλοί, δια των ευγενών Αλευαδών της Λάρισας ζήτησαν τη βοήθεια των
Μακεδόνων για να απαλλαγούν από τις πιέσεις της τυραννίδας των Φερών. Το
έτος 353 π.X., ο ΦΙλιππος, επικεφαλής όλων των στρατιωτικών δυνάμεων του
Κοινού των Θεσσαλών, αντιμετώπισε τους Φωκείς που είχαν έρθει σε
ενίσχυση των Φερραίων συμμάχων τους και τους κατετρόπωσε. Αμέσως μετά
κατέλαβε όσες θεσσαλικές πόλεις είχαν συμπράξει με τους Φωκείς, μεταξύ
των οποίων και την Τρίκκη.
Η Μακεδονική κυριαρχία
στις θεσσαλικές πόλεις έγινε συν τω χρόνω εξαιρετικά καταπιεστική, οι
επανειλημμένες όμως εξεγέρσεις τους πνίγηκαν στο αίμα. Η απόλυτη
ηγεμονία των Μακεδόνων στη Θεσσαλία διήρκεσε μέχρι το 197 π.X., οπότε η
νίκη των Ρωμαίων στις "Κυνός Κεφαλές" της Πελασγιώτιδας δημιούργησε νέα
κατάσταση και οι Θεσσαλοί βρίσκονται στο εξής στη διάθεση των Ρωμαίων
στρατηγών και υπάτων. Ιδρύθηκε νέο Κοινό των Θεσσαλών από τον στρατηγό
Φλαμινίνο, με βασικό όργανο το "Συνέδριο", απαρτιζόμενο από
αντιπροσώπους των διαφόρων θεσσαλικών πόλεων. Το 168 π.X. οι Ρωμαίοι
κατέλαβαν την Τρίκκη.
Υπό την Ρωμαϊκή
κυριαρχία η Θεσσαλία έζησε ημέρες μεγάλες δύναμης και ακμής, κυρίως κατά
τον 2ο π.X. αι. Κατά τη διάρκεια της αυτοκρατορικής περιόδου, οπότε
άρχισαν οι εμφύλιοι πόλεμοι των Ρωμαίων, παρακμάζει λίγο-λΙγο και κατά
τους χρόνους του αυτοκράτορα Τραϊανού (98-1l7 μ.Χ.) Η πρωτεύουσα Λάρισα
δίνει την εικόνα επαρχιακής ρωμαϊκής πόλης ενώ πολύ χειρότερα γίνονται
τα πράγματα για τις μικρότερες πόλεις της Θεσσαλίας.
Έτσι εξασθενημένες
πέρασαν οι θεσσαλικές πόλεις στην αρχή της Βυζαντινής εποχής, που
διαδέχτηκε τη Ρωμαϊκή κυριαρχία στο ανατολικό τμήμα της αυτοκρατορίας.
Βυζαντινή Περίοδος
Στη διάρκεια της πρώιμης
βυζαντινής περιόδου, αποτέλεσε διοικητικό τμήμα του Ανατολικού Ιλλυρικού
(4ος-6οςαι.) και στη συνέχεια του Θέματος της Ελλάδος. Είναι η εποχή της
διάδοσης του χριστιανισμού, που ρίζωσε γρήγορα στην περιοχή του
σημερινού Νομού Τρικάλων, όπως μαρτυρεί η ύπαρξη επσκοπής Τρίκκης ήδη
από τον 4ο αιώνα.
Aπό τη στιγμή που η νέα
θρησκεία γίνεται επίσημη θρησκεία της αυτοκρατορίας ξεκινά και η
ανέγερση χριστιανικών εκκλησιών, που την παρουσία τους μαρτυρούν στην
περιοχή τόσο ο περίφημος παλαιοχριστιανικός Άμβωνας που μπορεί να δει
κανείς ανασυγκροτημένο στην εκκλησία της Κοιμήσεως της Θεοτόκου στην
Kαλαμπάκα, όσο και τα ερείπια του παλαιοχριστιανικού ναού που βρέθηκε
στο λόφο του Προφήτη Ηλία στα Τρίκαλα. Αυτά είναι από τα πρώτα μνημεία
που μαρτυρούν την μετάβαση από την Ύστερη Αρχαιότητα στους Μέσους
Χρόνους στην περιοχή.
Οι επιδρομές φύλων από
το βορρά εΙναι διαδοχικές: Γότθων στα 396, Ούννων στα 447, Σλάβων στα
527 και, αργότερα, Σαρακηνών στα 976, Βουλγάρων στα 1025 και Νορμανδών
στα 1081 μ.Χ. Στο μεταξύ, από τον 10ο αιώνα, η πεδινή περιοχή του
σημερινού νομού Τρικάλων έχει περιέλθει διοικητικά στο θέμα της
Θεσσαλονίκης, ενώ η 0ρεινή περιοχή της Πίνδου στο Θέμα της Νικοπόλεως.
Στην ίδια περίοδο κάνει την εμφάνισή του το όνομα των Βλάχων,
λατινοφώνων της ορεινής Θεσσαλίας και ειδικότερα της Πίνδου, με κυρίαρχη
από τότε παρουσία στην ιστορία της περιοχής, σε σημείο μάλιστα που τμήμα
της να ονομάζεται Μεγάλη Βλαχία ήδη από τον 12ο αιώνα.
Aπό τον 10ο επίσης αιώνα
-μέχρι σήμερα –υφίσταται η Μητρόπολη Σταγών, που έδρευε στην ομώνυμη
nόλη, τη σημερινή Kαλαμnάκα (ΑιγΙνιο της αρχαιότητας). Μάλιστα, ο
ιστορικός Ιωάννης Βογιατζάκης υποστηρίζει πως υπήρχαν δυο σταγοί, το
Άστυ, στο σημερινό Καστράκι και το Εμπορείον στη σημερινή Kαλαμπάκα. Για
πρώτη πάντως φορά το όνομα Σταγοί το συναντούμε στη Διατύπωση του
Λέοντος ΣΤ' του Σοφού (9ος-10ος αι.). Τ ο όνομα Σταγοί, κατά τον
περιηγητή Πουκεβίλ, είναι παραφθορά της φράσης «στους Αγίους»
(πιθανότατα εννοούνται οι βράχοι, λόγω των υπαρχουσών μονών) -στ' Αγιούς-Σταγούς.
Ο Ιωάννης Βογιατζιδης υποστηρίζει ότι η λέξη προέρχεται από τη λέξη
σιταγωγός-σταγός (αλώνι) ενώ ο αρχαιολόγος - ιστορικός Ι. Γιαννόπουλος,
το αποδίδει στη σλάβικη λέξη στάγια (θάλαμος, κοίλωμα βράχου).
Τ ο όνομα Kαλαμπάκα,
αρχίζει να χρησιμοποιείται από την εποχή του σουλτάνου Βαγιαζίτ Β', μετά
την τουρκική κατάκτηση της Θεσσαλίας (1393-1394) και προέρχεται κατ'
άλλους από τη λέξη Καλεμπάκ (ωραίο φρούριο) και κατ' άλλους από το όνομα
πιθανότατα κάποιου επώνυμου άρχοντα.
Επί αυτοκρατορίας
Μανουήλ Κομνηνού η πόλη των Σταγών και η περιφέρειά της υπάγονται στο
Θέμα των Σερβίων, που από τον 12ο αι. αποτελεί ξεχωριστό θέμα. Όταν στα
1204, οι Φράγκοι καταλαμβάνουν την Κωνσταντινούπολη και επεκτείνονται
σιγά-σιγά σ' όλη την Ελλάδα, ο Ν. Τρικάλων περνά στην κυριαρχία του
Ελληνικού Δεσποτάτου της Ηπείρου του Μιχαήλ Αγγέλου Κομνηνού Δούκα, ο
οποίος παραχώρησε στο νόθο γιό του, σεβαστοκράτορα Ιωάννη Άγγελο Κομνηνό
Δούκα τον έλεγχο της Θεσσαλίας, που επονομάζεται τότε Μεγάλη Βλαχία. 0
Ιωάννης Άγγελος αναφέρεται σε χρονικό ημείωμα του 1788, το οποίο
αναγράφεται στον κώδικα 793 της Ι.Μ. Αγ. Παντελεήμονος Αγ. '0ρους, ως ο
ιδρυτής της Ι.Μ. Μεγάλων Πυλών, στα Βόρεια της Πύλης.
Η Πύλη (παλιά Πόρτα)
είναι κτισμένη ανάμεσα στον Ίταμο και στον Κόζιακα, στη βάση που ενώνει
την 'Ηπειρο με τη Θεσσαλία και χωρίζεται με τον Πορταϊκό ποταμό από τον
νέο οικισμό Πόρτα Παναγιά, όπου βρισκόταν η βυζαντινή πόλη «Μεγάλαι
Πύλαι>» ή Μεγάλη Πόρτα. Η ονομασία Πύλη μαρτυρεί πόσο σημαντική ήταν η
τοποθεσία, ως είσοδος στην 'Ηπειρο.
Οι Καταλανοί
αναστατώνουν και λεηλατούν άγρια το Ν. Τρικάλων στα 1309-1311, εποχή
κατά την οποία την διοίκηση της περιοχής έχουν οι βυζαντινοί ευγενείς,
Στέφας και Μιχαήλ Γαβριηλόπουλος, με τίτλους όπως αυθέντης της Δ.
Θεσσαλίας, Σεβαστοκράτωρ και Δεσπότης της Βορείου Θεσσαλίας, αλλά τυπικά
η περιοχή υπάγεται στο Δεσποτάτο της Ηπείρου. Η άγρια φορολογία και οι
σκληρές συνθήκες που επέβαλαν στο λαό οι Γαβριηλόπουλοι, οδήγησαν στην
απομάκρυνσή τους και στα 1333 η Δ. Θεσσαλία υπάγεται και πάλι στην
Βυζαντινή αυτοκρατορία με τον Ανδρονίκο Γ' Παλαιολόγο.
'Ομως, αυτή η ειρηνική
περίοδος για την περιοχή θα είναι πολύ μικρή, γιατί ήδη μετά το 1318,
την περιοχή των Τρικάλων, εποφθαλμιούν αρκετοί επιδρομείς, με
κυριότερους τους Αλβανούς, ενώ και στο εσωτερικό οι πολλές εμφύλιες
διαμάχες έμελλε να ανοίξουν το δρόμο, στην κατάληψη της Θεσσαλίας από
τους Σέρβους με ηγεμόνα το Στέφανο Δουσάν. Αυτός ορίζει ως κυβερνήτη της
περιοχής τον Γρηγόριο Πρελούμπιο, με έδρα τα Τρίκαλα, ο οποίος
προηγουμένως εισέβαλε σ' αυτήν και την κατέλαβε χωρίς αντίσταση.
Μετά το θάνατο του
Γρηγορίου Πρελούμπιου, ο ετεροθαλής αδερφός του Στέφανου Δουσάν, Συμεών
Ούρεσης αναλαμβάνει την συνέχιση της σέρβικης εξουσίας στη Θεσσαλία.
Γύρω στα 1370, ο Συμεών Ούρεσης πεθαίνει και αφήνει στον θρόνο τον
Ιωάννη Ούρεση, ο οποίος ήδη από το 1359-60 είχε αναγορευθεί σε
συμβασιλέα, σε ηλικία μόλις 10 ετών.
0 Ιωάννης Ούρεσης
Παλαιολόγος, που είναι ο τελευταίος απόγονος των Σέρβων Ηγεμόνων,
καταφεύγει μετά το 1372 και πριν από το 1373 στα Μετέωρα, στη Μονή
Μεταμορφώσεως, όπου γίνεται μοναχός με το όνομα Ιωάσαφ.
Την εποχή της
σερβοκρατίας η περιοχή των Τρικάλων γνωρίζει μια μεγάλη πνευματική
άνθηση και δραστηριότητα. Τη σερβική κυριαρχία στην περιοχή θα διακόψει
έλευση των Τούρκων στα 1395
